Bu sabah...
35 dakikada işyerinde olmam gerekirken 1 saattir yoldayım ve işe hala çok uzağım!
Sinirliyim...
Kızgınım....
Ve birden saatime bakıyorum....
09:04...09:05....
Hemen radyoyu açıyorum....Saat 9:05 diyor...
Atamın sesi yukseliyor radyodan.....Onun jestlerini mimiklerini canlandırıyorum gözümde....
Tam kavşaktayım.....duruyorum ve kornaya basıyorum.....önce yalnızım....sonra yanımdaki araba...sonra arkamdaki otobüs...sonra ambulanslar....sonra itfaiye arabaları...sonra bütün şehir.....sesimiz ne kadar gür çıkarsa "Sen korkma, bak biz burdayız, emanetin bizde" der gibiyiz....arabadan dışarı çıkıp hazırola geçenler...oldukları yerde çakılanlar.....tüm şehir....sessiz....ve çığlık çığlığa....arabanın içinde Atam'ın sesi... dayanamıyorum.......ağlamaya başlıyorum.....yanımdaki arabadakiler görüyor mudur diye korkmuyorum.... kendimi yalnız hissediyorum ve soruyorum: Neden erken gittin?
3 yorum:
bu sene herkes aynı şeyleri hissetti eminim. Uzun zamandan sonra ilk defa ben de gözyaşlarımı tutamadım.
Evet 35.5çum, bu sene böyle çok hikaye dinledim ben de....yalnız değiliz!
umarım yalnız değilizdir canlarım...giderek sanki neslimiz tükeniyormuş gibi hissediyorum ve bu duruma çok üzülüyorum. gerçi tek başımıza kalsak da sesimizi çıkartmaktan korkmayacağımıza da eminim !
öpüyorum kocaman
Yorum Gönder