Lighter-N 1 Yaşında!

Hepii börtleeekkkkk tuuu miiiiii!!!!!!!!!!!
Fiyuufff şak-şak-şak-şak!
Evet arkadaşlar, tam 1 sene önce bugün ilk postumu yazmışım buraya.....Biraz geriye dönüp 1 yılın muhasebesini yapmak istiyorum.....Başladığımda hayatımı tamamen değiştiren kötü bir olaydan dolayı ciddi bir depresyon geçirmiş, üzüntüsünü yemek yiyerek bastırmaya çalışıp 66 küsurlara çıkmış, hayatında ikinci defa 66lı kiloları görmüş çok mutsuz bir insandım...Bu bloğu tabi ki diyet serüvenimi yazmak ama en çok da içimi dökmek için açmıştım...1 yıl zarfında indiğim en düşük kilo 61.9 oldu...Genelde 63lerde gezindim....Yani hayatımda indiğim en düşük kilo olan 57'ye inme amacıma hala ulaşamadım...Ama tanımaktan çok mutlu olduğum, başka kimseyle paylaşmadığım şeyleri paylaştığım çok tatlı dostlar edindim....1 yıl boyunca bazen dertlerine ortak olup üzüntünüzü azaltmaya çalıştım 1-2 cümleyle de olsa..Bazen siz beni gaza getirdiniz, bazen ben size hadi yürü beee kim tutar seni dedim.....Ve en önemlisi ben baskül ailesi sayesinde kilo konusundaki kompleksimden kurtuldum ve artık kilomu söylemekten utanmıyorum! hayatımdaki en büyük tabulardan biriydi bu..Herkes sorardı ve kimseye söylemezdim kilomu.... Ama artık söyleyebiliyorum... Biliyorum ki benim gibi çok insan var....Ve kilolu olduğum için çirkin olmak zorunda değilim..... Sizler bana bunu gösterdiniz..... Hepinizi tanıdığıma çok çok memnunum...Verdiğiniz destek için çok teşekkür ederim sevgili arkadaşlarım........
snıf....hüngürs..eee gözüme bişey kaçtı ben bi gidip bakıyım neymiş...............:)))))))))

Eveet bu kadar duygusallık yeter!
Butterflycım beni de sobelemiş hayatımdaki 5 bilinmeyen şeyle ilgili olarak....Eh tam da gününe denk geldi, bloğumun yıldönümünde kendim hakkında bilinmeyen 5 şey azzz sonraaaaaa......

1. Madem burası bir diyet bloğu ve bugün de bloğun yıldönümü ilk madde de kiloyla olsun... Ben bebeklikten beri kilolu olanlardanım......Annem bebek günlüğüme şöyle bir cümle yazmış: "Tam istediğim gibi tombiş bi bebek oldun ama seni kaldırırken kollarım kopuyor.Daha 6 aylıksın ama 3 yaşındaki çocuklara gelen külotlu çoraplar bile gelmiyor sana! Doktorun yemek konusunda ısrar etmememi söylüyor"...... Eeee o zamandan belliymiş....Ben bebekken annem yemek konusunda ısrar etti mi bilmem ama çocukluğumu hatırlıyorum da "bu çocuk kilolu, biz de evde ne pişirdiğimize dikkate delim" gibi bir davranış yoktu, hatta tam tersi vardı...Babam tatlıyı çok sever. Abim de inanılmaz zayıf ve iştahsız bi çocuktu...Ama o da pastaya bayılırdı..Annem de yesin de ne olursa olsun diye bizim evde pastasız-kurabiyesiz-böreksiz gün geçmezdi! Sonuç: Okuldan gelince keklerden pastalardan en fazla 2 dilim yiyen bir abi ve daha okula gitmediği için btün gün evde o pastalardan bol bol yeme şansına sahip! olan bendeniz!

Hemen ben de travmatik bi anımı anlatayım: Ben ortaokuldayken lojmanda oturuyorduk... Okula servisle gidiyordum... Bizim serviste benden 1-2 yaş büyük, aslında yüzü sivilceden görünmediği için hiç bir kızın yüz vermeyeceği ve öpmeye cesaret edemeyeceği bir çocuk vardı...O yaşın verdiği acımasızlıkla benimle çok dalga geçerdi.... Bana taktığı isim "fıçı"ydı! Nasıl bir utanç anlatamam....Neyse aynı lojmanda oturuyoruz, aynı yerlerde dolaşıyoruz...Ben de bisiklete biniyorum sürekli....Bi gün bunlar futbol maçı yapıyorlar...Oyunda abim de var nasıl olduysa....Bunların topları kaçıyor, benim yanımdan geçiyor tam....Ben de duruyorum o sırada öyle yolun kenarında. Çocuk bana bağırıyor uzaktan "heeyyyyy fıçııııııııııııııı topu atsanaaaaaaaaa" Ses kulaklarımda yankılanıyor....Bütün lojmanın çocukları, gençleri orda....İlkbahar....herkes dışarda.....Yerin dibine girmek istiyorum o an...Acaba bana dediğini anlamışlar mıdır? Şu anda yok olsam dünyadan...Sonra futbol sahası karışıyor... Tekmeler-yumruklar......Noluyor diye yaklaşıyorum biraz..Bi bakıyorum....Abim çocuğa girişmiş! bi taraftan küfürler yağdırıyo sen kime fıçı diyosun lan diye, bi taraftan da Allah ne verdiyse...Çocuğun burnu kanıyor....Millet ayırmaya çalışıyo.....Abim normalde çok çalışkan, hayatta kavgayla alakası olmayan bi insandır....Hayatında bilerek başlattığı ilk ve de son kavga budur heralde...Abimle bunun için hep gurur duymuşumdur beni korudu diye çünkü o çocuğun bana davranışları tamamen değişti o olaydan sonra ama ben de ona karşı değiştim, ondan korkmadım, hatta ona acıyormuş gibi davrandım, yolda o bana selam vermeye başladı, kafamı çevirdim...Ve elimden gelse ben de bi temiz dayak çekerdim ona benim gücümün yetmediğini abim yaptı....Tamam şiddet, kavga tabi ki kötü şeyler ama anlamayana, insan olmayana bazen müstahak oluyor...Bu yaşıma geldim hala da üzülmem o çocuk için....Ellerine sağlık abimin derim....Zaten o çocuğun ortaokuldaki bi kızın özgüveninde açtığı yaralar gözönüne alınırsa abimin attığı 2 yumruğun lafı bile olmaz...OHHHH olsun!

E bu kadar yazdım bi de aynı döneme ait bir başarı hikayesi hatta bir külkedisi masalı anlatayım bari! Orta 3teyim..Yılsonunda balo var hem de Hiltonda! Millet nasıl hazırlık yapıyor, kıyafetler sene başından konuşulmaya başlanıyor filan...O yıl da şort moda! Evet şort!nedense öyle bir moda vardı...Üstüne de şifon gömlek! Ve ben o moda olan kıyafetten istiyorum! Annemle çarşıya çıkıyoruz....Ne kadar kıyafet denediysem iğrenç oluyor...Uymuyor hiçbişey....kapkalın bişeyim ve 69 kiloyum! Çok moralim bozuluyor. Ve o gün karar veriyorum, ben zayıflıycam ve o istediğim şortlu kıyafetle gidicem baloya! Kendi kafama göre diyata başlıyorum...Öğle yemelerimi evden götürüyorum.....Spora başlıyorum...Her fırsatta 1-1.5 saat yürüyorum bi de gelip evde ip atlıyoum, aerobik-step yapıyorum....ve ne kadar zaman sürdü bilmiyorum heralde 3 ay filan....62 kiloya iniyorum....gidip istediğim siyah şort-gül kurusu vatkalı!! saten gömlek-ilk topuklu ayakkabılarım olan süet ayakkabılarımı alıyorum ve baloda herkesi şoka sokuyorum! Hatta o zaman okulun en popüler çocuklarından biri olan sıra arkadaşım bile ertesi gün bana "kızların hepsi çok rüküştü, kocakarı gibiydiler, ama sen çok şık ve zariftin ve formayla belli olmuyor ama çok zayıflamışsın" diyor ve ben uçuyoooruuuuuum!!!!!!!!!!!!

2. Çok iyi sır saklarım.....Ve bunu bir musibetle öğrendim...4lü kız grubumuzdan bir arkadaşımın bir sırrını diğerine söyledim...ama kesinlikle kötü niyetle değil....Bir anlamda Midasın kulakları eşşek kulakları hissiydi! Sonra sırrını söylediğim arkadaşım çok üzüldü...Çünkü bu sır hayatının geri kalanı için çok önemli bi konu hakkındaydı...Ve bana ders oldu! Kendimle ya da başkalarıyla ilgili sırları ölene kadar tutarım içimde.....Hatta şu anda ailemden ve en yakın arkadaşlarımdan bile sakladığım önemli bir sırrım var. Aileme söylesem yardım edemeyecekleri gibi hem çok üzülecekler hem de bana yardım etmek şöyle dursun hayatım daha da zorlaşacak...O yüzden Allah mecbur bırakmasın, gerekirse ölene kadar bu da sır olarak kalacak...Bu kararımı psikiyatriste sordum çünkü üstümde çok yük oluyordu, aileme söylemediğim için suçlu hissediyordum...Olayları anlatınca doktor da bana hak verdi, şimdi çok rahatım............

3. Mesleğimi yapabileceğim en iyi yerde çalışıyorum ve pek çok insanın olmak istediği bir kurumdayım ama 28 yaşında yanlış meslek seçtiğimi fark ettim...Kesinlikle mimar olmalıymışım...Yaratıcılığımı sınırlandırmak ve kullanamamak beni hasta ediyor! Neyse ki takılar, dekorasyon objeleri tasarlayıp yaparak ya da yaptırarak bu isteğimi karşılıyorum biraz..Arkadaşlarım evlenirsek bizim evi sen döşiyceksin diyorlar:))BU da benim için çok gurur verici tabi:)

4. Cama bayılırım..Cam objelere, boncuklara....Bütün takılarımı kendim yaparım, bol bol da çevreme hediye ederim...Herkes bu işten çok para kazanırsın sen dükkan aç diyor ama sanmıyorum böyle bişey yapacağımı..Yakında cam boncuk yapımı kursuna da gidicem, boncuklarımı kendim yapıcam artık:)

5. Çok kötü bi huyum var: Her yere geç kalırım...Geç kaldığım için stres olur, panikten daha da geç kalırım..BU huyumu hiç sevmiyorum, aşmaya çalışıyorum. Abimin, eşimin kuzeninin, en yakın arkadaşlarımızın düğününe bile geç kaldım. Yani daha doğrusu düğüne diyil de evden çıkarma muhabbetine...Bu sorunumu aşmak için internetten araştırma yapıyorum...

Bu arada son 2 maddemi değiştirdim, bugün okuyunca çok karamsar ve sıkıcı buldum......

Ben de uzun zamandır yazıyor ama Nilayı ve Guffyi sooobeeeliyorum!